1 of 1 DOCUMENT

©  2004 PCM Uitgevers B.V.  All rights reserved.  
de Volkskrant

June 25, 2004

SECTION: Forum; Pg. 13

LENGTH: 810 words

HEADLINE: Maatschappij zoekt geschoolde praatjesmakers ; College-student heeft geen tijd om in de stad te lallen

BYLINE: FRANS VAN WAARDEN

BODY:
 Studenten van het Utrechtse University College zijn wel degelijk slimmer en werken harder dan de gemiddelde, gewone student, betoogt Frans van Waarden.
 Is het Utrechtse University College een 'opleiding voor praatjesmakers', zoals Ronald Plasterk (Forum, 18 juni) uitdagend beweert? En zijn haar studenten dommer, luier en minder geinteresseerd dan anderen? Mijn ervaringen zijn diametraal tegengesteld. Sinds 1999 heb ik in vijftien cursussen ruim driehonderd UCU-studenten leren kennen. Daarom meen ik dat mijn observaties op beduidend representatievere gevallen gebaseerd zijn dan Plasterks conclusies. 
 In doorsnee zijn UCU studenten geinteresseerder, intelligenter, gedisciplineerder, gemotiveerder en ambitieuzer. Velen hebben hoge prestatienormen voor zichzelf. Het hoge onderwijstempo dwingt ze hun werk goed te plannen, opdat ze niet achter raken. Veel tijd om achterover te leunen en lallend de stad onveilig te maken is er niet. Herkansingsmogelijkheden zijn er op het College niet. Het is halen of niet. En indien niet, dan is men op 'probation'. Nog een tweede onvoldoende en men wordt van het college verwijderd - de UCU-variant van het bindend studie-advies.
 Tegenover de vooroordelen van Plasterk wat cijfers over de output van het college. Van de 702 studenten die tussen 1998 en 2001 aan de studie begonnen zijn, is 82 procent geslaagd en is 12 procent naar een andere studie overgegaan. Slechts 41 studenten (5,8 procent) is van het college verwijderd of heeft de studie vanwege onvoldoende studieresultatenmoeten verlaten. Velen worden vervolgens toegelaten aan de beste universiteiten in het buitenland en doen het daar heel goed: Oxford, Cambridge, Leuven, Leiden, Johns Hopkins, het European University Institute, et cetera. En worden daarna aangenomen door gerenommeerde werkgevers. De output wordt mede bepaald door de input: de zo discutabele selectie aan de poort. Dit jaar hebben er zo'n zeshonderd studenten gesolliciteerd, 271 zijn uitgenodigd om te komen en we hebben er nu 250 geaccepteerd. Selecteren doen we overigens niet op rijkeluis-afkomst maar op nieuwsgierigheid, interesse, creativiteit, ondernemingszin.
 De output is echter niet alleen te danken aan de input, maar ook aan de throughput: het kleinschalige en persoonlijke van het onderwijs aan University College - geheel tegen de decennialange ministerieel gedecreteerde tendens tot schaalvergroting in het onderwijs in. Er is een maximum van 25 studenten per cursus en het aantal bijeenkomsten is groot, waardoor de docent zijn studenten als het ware een beetje als zijn 'kroost' gaat beschouwen; er is een intensief, persoonlijk en onbureaucratisch mentorsysteem; en niet in de laatste plaats: de studenten wonen op de campus - en daar is een cultuur ontstaan van onderlinge ondersteuning en waarin het geen schande is om te excelleren. Een echte 'community of scholars'. Eigenlijk zou de hele universiteit in kleinschalige eenheden opgebroken moeten worden.
 De kritiek van Plasterk valt wel vaker te beluisteren uit de mond van collega's die met enig dedain neerkijken op andere disciplines. In feite gaat het om de oude strijd tussen breedte of diepte in de wetenschap. Langdurige specialistische verdieping in een tak van wetenschap kan voor sommige beroepen wenselijk en zelfs noodzakelijk zijn. De samenleving heeft behoefte aan bio-/medico-/neutro-/of wat-dan-ook deskundigen: specialisten die door jarenlange en systematische studie ons vertrouwen geven dat onze omgeving van bruggen, bedden en banen veilig is. Daarnaast bestaat echter ook behoefte aan breed opgeleide mensen die de taal van diverse disciplines verstaan.
 Leidt het University College op tot 'praatjesmakers'? Mocht dat al zo zijn, dan is het wellicht nuttig er op te wijzen dat dat geen oneerbaar beroep is, noch een waarvoor wetenschappelijke kennis ontbeerlijk is. Integendeel. Naar praatjesmakers bestaat een grote vraag in de samenleving.
 Het leger van praatjesmakers is groot en divers. De krant staat er vol mee: zowel de onderwerpen, de personeelsadvertenties, als de schrijvers. Politici, ambtenaren, managers, advocaten, consultants, lobbyisten, journalisten en . . . columnisten a la Plasterk, zij allen verdienen hun boterham met het verkopen van praatjes.
 Het is bovendien een groeisector: het aantal advocaten in Nederland, praatjesmakers bij uitstek, is in de periode 1993-2001 met 80 procent gegroeid, veel hoger dan de groei van het totaal aantal arbeidsplaatsen (19 procent).
 Ook Plasterk zelf houdt waarschijnlijk steeds minder vaak een pipet beet en steeds vaker een pen; en verkoopt zijn praatjes aan de Volkskrant - soms intelligent en origineel, maar soms ook een wetenschapper onwaardig, want gespeend van feiten.
 Frans Waarden is hoogleraar organisatie en beleid aan de Universiteit Utrecht en fellow van University College.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: June 25, 2004